Het bedrijf van René Panhard en Emil Levassor was één van de allereerste autofabrieken. In 1891 reed er al een auto met de naam Panhard rond in Frankrijk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog begreep men bij Panhard dat er na de oorlog een tekort zou ontstaan aan kleine en goedkope auto's. De eerste naoorlogse Panhard werd de Panhard Dyna, een moderne kleine vierzitter met een stalen carrosserie. De vier portieren en de moterkap waren van aluminium. De motor was voorin geplaatst. De luchtgekoelde tweecilinder dreef de voorwielen aan. De eerste Dyna had een motorinhoud van 610cc en 24pk, maar al gauw werd de motor opgevoerd tot 745cc en 38pk. In 1954 werd de kleine Dyna vervangen door de de Dyna 54. Deze wagen was technisch indentiek aan zijn voorganger, maar de carrosserie was veel groter. De auto had een stuurversnelling en werd beschouwd als een zespersoonswagen. 

In 1959 kreeg de auto een facelift, waardoor de Panhard PL17 ontstond. Techinisch veranderde er niet veel en van buiten herkende men de nieuwe uitvoering alleen aan de vernieuwde bumpers en de nieuwe koplampen. De Panhards waren in die tijd niet goedkoop. In Nederland moest men in de vroege jaren zestig bijna 7000 gulden voor een Panhard PL17 neertellen. Nog veel duurder was de Panhard 24B, die in 1963 aan het programma werd toegevoegd. Het was een vierpersoonscoupé en de duurste tweecilinder in de wereld. Het model was in verschillende varianten leverbaar; in zijn standaarduitvoering als Panhard 24B en als de iets goedkopere uitvoering Panhard 24A. De serie Panhard 24C stond op een kortere wielbasis en was dus eigenlijk een tweepersoonscoupé. De Panhards waren echter te duur om goed verkocht te worden. Citroën nam de fabriek tenslotte in 1967 geheel over. Dit betekende voor Panhard het begin van het einde. De familie Michelin die Citroën had overgenomen liet het merk Panhard een zachte dood sterven. Toch gebruikte Citroën de toegepaste kennis van de firma Panhard. De Panhard 24C stond voor Citroën model voor de ontwikkeling van de latere Citroën SM.